اقارب صلحا كه به دار البقا پيوسته است ، جايى حاضر بودى و در عين تفجّع و اضطراب از سحاب ديده باران سرشك را ماطر ؛ فقير از سبب تفجّع سؤال كردم ، در جواب همين گفت : أَزِفَتِ الْآزِفَةُ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ كاشِفَةٌ [ 53 / 57 ، 58 ] و اين آيت را در عين تفجّع و زارى على الاتّصال ( 211 - پ ) بر زبان جارى مىگردانيد . بعد از استيقاظ از خواب غفلت بيدار شدم و دانستم كه واقعهء موعوده « 1 » نزديك است كه « 2 » هجوم كند « 3 » و زمان افراح و امراح به ايّام هموم و غموم مبدّل گردد . صبح آن روز بعد از اداى فريضه ، مفارقت آن جماعت را بر خود فريضه شمرده بلا توديع مودّت صحبت اصحاب [ را ] تشييع نموده به جانب تبريز معاودت كردم و ايّام صيام به تلاوت و حفظ كلام و انزوا و انقطاع تمام به فرجام آوردم . روشنى ديده اوقات را از كحل الجواهر « قرّة عينى فى الصّلاة » خواسته و دفتر اعمال را به ارقام صواب فرجام إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ [ 35 / 29 ] آراسته . با وجود آنكه با علماى كبار و فضلاى صاحب مقدار : آناءِ اللَّيْلِ [ فَسَبِّحْ ] « 4 » وَ أَطْرافَ النَّهارِ [ 20 / 130 ] الآيه - از مذاكرهء كشّاف و شرح مواقف و حاشيهء تجريد كم روزى خالى بودمى و به التزام درس مطالعهء اين كتب تعليق حواشى سديد و ابداى فوايد جديد جمع [ نمودمى ] « 5 » و در مدّت پنج ماه و پنج روز حفظ كتاب اللّه المجيد من أوّله إلى آخره ميسّر شد ، الحمد للّه على نعمه الّذى ما كنت له اهلا فزاد فى تمحّض لطفه لطفا و عين فضله فضلا . و چون خوافى « 6 » اسرار مشحون به انكار آن طايفهء ستمكار بود ، به بركت بغض فى اللّه بدايع نعم جليله و روايع عوارف جزيله از خزانهء يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً [ 2 / 269 ] روزى شد ، و الحمد للّه و الصّلوة على [ اشرف خلق اللّه ] محمّد و آله [ و اصحابه ] اجمعين .

--> ( 1 ) : يعنى مرگ سلطان يعقوب . ( 2 ) . K : كوه . ( 3 ) . F : كه همچون كه نموده ، ظاهر گردد . ( 4 ) . PF : ندارد با توجّه به قرآن مجيد افزوده شد . ( 5 ) . PF : نمودى . ( 6 ) . P : خوابى .